dinsdag, januari 16, 2007

Tijdloos

Trouwe lezers zullen het wel gemerkt hebben: er komen geen updates meer op deze blog. (Voor zover ik nog trouwe lezers heb. Als ik al lezers overheb, na zo'n lange stilte.)
Juicht allen, want vanaf heden kun je deze blog van je dagelijkse "te-bezoeken-lijst" schrappen.
Als iemand zich zou afvragen waarom, dan geef ik nu de volledige uitleg. Kan het je niets schelen, surf dan gerust verder.

Als er al iets gebeurt in mijn leven dat het bloggen waard zou zijn, dan is Bart Vandamme er mee weg. Geen probleem, hij heeft meer blogmogelijkheden. En een vlottere pen. (typvingers, whatever.) Maar daardoor heb ik maar weinig onderwerpen meer. Wat ik denk, doe, droom, voel, hoop, ... dat weiger ik op internet te zetten. De mensen die het mogen weten, zullen het wel weten. En de rest kan het toch niets schelen.

Mijn leven is niet oninteressant. In tegendeel. Het is zodanig interessant dat ik het liever niet via de virtuele weg beleef.
Mocht je me nodig hebben, ik ben ook terug te vinden op www.bartvandamme.be. In de comment-box, uiteraard. (Als ik daarvoor tijd vind, want ook daaraan heb ik een groot gebrek de laatste tijd.)

Tot in het echte leven of in een commentaardoosje.

De groeten

Kip

maandag, oktober 30, 2006

Dagje uit

Omdat mijn allerliefste nog gratis tickets voor Bellewaerde had liggen, besloten we ons gisteren richting Ieper te begeven. Dat was niet toevallig, want een groep die ons na aan het hart ligt was er ook.
Halloween komt eraan, en dat hebben we geweten. Overal liepen er zombies, vampiers, weerwolven en meer van die mooie beesten rond. Heel veel mensen, maar toch een leuke sfeer. Omdat de rijen soms erg lang waren (voor de boomerang stond je al gauw een uur en vijf minuten in de file, voor amper 1 minuut, 33 seconden en 35 honderdsten plezier. Dat hebben we getimed. Wat moet je anders al je zolang wacht?) zijn we niet zoveel toestellen op geklommen. Wel hebben we twee rondjes op de kinderautootjes gereden. Bart Vandamme zat twee maal op de kevertjes, maar hij verzekerde me dat de laatste keer de leukste was. Samen in het donker, de allerlaatste rit om tien uur 's avonds. Het gedokker van het toestel werd overstemd door de knallen van het vuurwerk dat tegelijk ontstoken werd. Zwarte hemel, gekleurde flitsen en op en neer gaan in een gigantische rij lieveheersbeestjes. Zo hebben we nog nooit van vuurwerk kunnen genieten.

donderdag, oktober 05, 2006

Dokter?



Is er een dokter in de zaal? Indien ja, dan zou ik graag een antwoord krijgen op de volgende vraag: waarom word ik altijd misselijk tussen 1 uur en 1.15 uur 's nachts?

Ik heb één of andere spier die niet sluit waardoor ik gemakkelijk misselijk word. (Geen idee hoe het noemt, ik ben slecht in het onthouden van ziektes.) Op zich is het geen groot probleem, want er zijn pilletjes voor. Jammer genoeg kan ik me niet meer te buiten gaan aan vijf verschillende soorten hapjes op een feestje, want dan word ik slecht. En met slecht bedoel ik ook écht slécht. Misselijk, braken, je kent het wel. Geen leuk tijdverdrijf, en zeker niet 's nachts. Arme Bart Vandamme. De sukkel wordt dan, uiteraard, ook wakker.
Een echte lijn kan ik er niet op trekken. Soms word ik slecht van chips, soms niet. Soms ligt het aan chocomousse, soms aan fruitsap. Dinsdagnacht was het de schuld van boterhammetjes met choco. De enige constante is het tijdstip: als ik wakker word met het vreselijke gevoel dat ik doodga, dan is het gegarandeerd tussen 1 uur en 1.15 uur 's nachts.

Waarom? Is dat een belangrijk tijdstip voor de maagcyclus? Treden de sappen dan in werking? Of rusten ze dan net uit, zodat de gifstoffen langs een andere weg verwijderd moeten worden? Geen idee. Als iemand hierop het antwoord weet, laat het me dan weten. Het zou een opluchting zijn om te weten dat ik niet abnormaal ben, maar dat het een alledaags tijdstip is om ziek te worden. Dat het bij iedereen die misselijk wordt, zo is.

vrijdag, september 29, 2006

Vroemkipje?




Na een negen-tal maanden rondrijden onder begeleiding was het gisteren de Grote Dag: mijn eerste poging om het rijbewijs in bezit te krijgen. Tijdens die negen maand schoot het me regelmatig door het hoofd dat ik me beter tot een Aixam zou beperken omdat autorijden niet mijn favoriete bezigheid is. Verre van. En autorijden terwijl je ontploft van zenuwen en er achter je rug een vent zit te schrijven wat je verkeerd doet is al helemaal geen hobby. Met wat ongeluk zou het er eentje moeten worden, want als ik in deze eerste poging niet zou slagen, moest het hele gedoe opnieuw gebeuren.

Twee uur voor het eigenlijke examen stond er nog een les met de rijschool op het programma. De manoeuvres gingen perfect, maar het rijden op de baan miste finesse. De dame die me les gaf (als vervanging van de eigenlijke leraar, die niet kwam opdagen. Moest mij weer overkomen.) toonde trucks en tips om door het examen te spartelen.

Om 15.30 uur was het zover: examentijd. Om te beginnen had ik geen achteruitkijkspiegel voor de begeleider en mocht ik in principe de baan niet op. Bavada, die sinds de dag van het examen zelf als begeleider op mijn voorlopig rijbewijs stond, kon er gelukkig nog eentje op de kop tikken in een naburige garage. Ondertussen wist ik mijn mistlicht niet zitten en begon de paniek op te komen. Het eigenlijke parcours verliep gelukkig vlekkeloos, hoewel ik twee kleine steekjes liet vallen. Ik was ervan overtuigd dat het gedaan was voor vandaag, maar Bavada troostte me vakkundig door de spiegel te komen plakken: ik mocht de baan op en was dus geslaagd in de eerste test. Op de baan was ik zenuwachtig en rustig tegelijk. Een vreemd gevoel, maar het hielp me om geen stommiteiten te begaan. In tegendeel, ik maakte geen enkele fout: geen omver gereden voetgangers, geen bijna-botsingen. Maar omdat de griezelverhalen over rijscholen goed de ronde doen was ik bang alsnog gebuisd te zijn. De instructeur kwam buiten met een ondoorgrondelijk gezicht en ik zag de bui al hangen. Het zou niets worden, ik moest terug.
Niet dus, ik was geslaagd. In één schamele poging geslaagd!
Sinds deze morgen heb ik het Roze Papiertje in bezit en kan ik Bavada’s privé-chauffeur worden. Woehei!

vrijdag, september 15, 2006

Kindjes?

Vannacht heb ik een erg vreemde droom gehad. Ik droomde dat ik ergens op een werkplek zat en mijn computer niet aankreeg. Ook zag ik geen steek voor mijn ogen, ondanks het feit dat ze open waren. Mijn bril was nergens te vinden, hoewel ik die normaal niet eens nodig heb om gewoon rond me te kijken. Mijn schrijfgerief lag in het rond, maar het diende nergens toe.

Plots kwam een collega binnen. Hij had een klein wit katje vast, met grijze plekjes. Het beestje had een fluoriscerend bandje aan en een groen strikje in de staart. Het was Batida. Onze meisjespoes. Plots zag ik weer perfect en ging tot actie over: onmiddellijk greep ik haar uit de handen van de zogenaamde vinder en keek hem boos aan. Hij beweerde echter dat het zijn katje was. Ik beschreef haar met mijn ogen toe en kreeg haar terug. Toen ik Bart Vandamme belde om haar en Rino (diezijn zusje was komen zoeken) op te komen halen, wilde hij niet. Nu ja, eer ik hem kon opbellen moest ik wel tien gsm's aflopen, want ik vergat zijn nummer, of de cijfers op de gsm's klopten niet.

Wat was ik gelukkig toen ik deze morgen de katjes gezond en wel terugzag.
Als we ooit kinderen zouden hebben word ik helemaal zot, vrees ik. Best nooit aan beginnen.

Afwijkingen

Is het normaal dat mensen geeuwen als ze een taak uitvoeren die ze niet graag doen?
Vroeger, bij Bavada thuis, geeuwde hij altijd als hij moest afdrogen. Je kon er haast je uurwerk op gelijk zetten. Na een vijftal minuten helpen begon Bart Vandamme te geeuwen alsof hij in jaren zijn bed niet meer gezien had.

Uiteraard vond ik dat grappig, maar nu ben ook ik een slachtoffer van deze mysterieuze ziekte.
Strijken is voor mij de minst leuke taak in het huishouden, en vorige week merkte ik het voor het eerst op: ik geeuwde onophoudelijk tijdens het strijken. Ook vandaag was dit het geval. Er paste waarschijnlijk een pompelmoes in mijn mond. Alsof het woord 'slapen' niet in mijn woordenboek voorkomt.
Waarschijnlijk heb ik het gewoon overgenomen van Bavada, want ik heb hém nooit meer weten geeuwen tijdens het afdrogen.

Iemand kandidaat om de ziekte van mij over te nemen?

vrijdag, september 01, 2006


Ziehier de foeilelijke wisselbeker die we nog een jaar lang trots mogen bezitten... Posted by Picasa

dinsdag, augustus 22, 2006

Stemmen (3)

Trouwe lezers, of mensen die me in het echte leven wel eens tegen het lijf lopen, herinneren zich vast wel nog mijn stemknobbels. In maart viel dat verdict, en in juni moest ik voor een tweede keer op controle. Wegens een drukke agenda en een opkomend solo-optreden heb ik dat uitgesteld tot augustus. Gisteren was het zover: de dokter moest voor een tweede keer een lang ding in mijn keel rammen om te zien hoe het met mijn knobbels gesteld is. Deze keer ging het gelukkig zonder braakneigingen, en ze kwam al gauw tot de conclusie dat mijn stem beter is. Veel beter. De logopedie mag afgebouwd worden, en als ik de aangeleerde technieken onderhoud komt alles in orde.

De vreugde was echter van korte duur: toen ik buiten kwam werd ik misselijk. Misschien door de verdoving die in mijn keel werd gespoten, misschien door de spanning. Geen idee. Maar ik ben ongelofelijk misselijk geweest vannacht, en vandaag is het niet echt veel beter. Tot nu toe nog geen vreugdedansje wegens het vermijden van de operatie. Hopelijk komt het er morgen van.